رودخانه الموت زاييده كوه «هفت خاني» در مسير خود از دشت هاي سر سبز الموت مي گذرد. دشت هايي پر از درخت با مراتع وسيع و قلعه اي از رشته كوه هاي البرز كه در پشت اين مراتع همچون ديواري مستحكم قرار گرفته و جلوه خاص و زيبايي از عظمت منطقه الموت را به وجود آورده و آب و هواي معتدل تابستان و زمستان اين دشت هاي وسيع و كوهستان عظيم را محلي آرام و مناسب براي بازديدكنندگان ساخته است.
دره «اندج رود» كه يكي از زيباترين و سرسبز ترين دره هاي استان قزوين است نيز در منطقه الموت واقع شده و از انتهاي كوه «خرم ور» شروع و به روستاي «شهرك» ختم مي شود. اين منطقه به لحاظ قابليت هاي زيست محيطي، وجود غارهاي طبيعي بافت كوه هاي آن هميشه براي سكونت انسان مناسب بوده است.
وجود رودخانه و چشمه هاي فراوان در اين منطقه سبب آبادي روستاها، ايجاد مزارع برنج و باغات ميوه شده است و در مسير رودخانه نيز روستاهاي زيادي را به وجود آورده كه حتي بقايايي از اين روستاها يافت شده است كه تاريخ آن به دوره پيش از اسلام باز مي گردد و خانه هاي آن با سنگ هاي كوچك و بزرگ اطراف رودخانه ساخته شده است.
در طول دره «اندج» و در مسير رودخانه، چند غار طبيعي ديده مي شود كه از نظر موقعيت جغرافيايي و شرايط زيست محيطي به نظر مي رسد در گذشته محل سكونت انسان بوده است. وجود حيوانات وحشي قابل شكار از جمله كل، بز و خوك هاي وحشي احتمال زيست انسان را در اين منطقه افزايش مي دهد. حيوانات وحشي اي مثل گراز و پلنگ، خرس، شغال، روباه و انواع پرندگان چون عقاب، هما، كبك يا تيهو و غيره نيز از جاذبه هاي اين منطقه است. الموت با انواع حيوانات وحشي و نوع ساختارهاي طبيعي اش از نقاط منحصر به فرد كشور است. كه تحت حفاظت قرار گرفته. قلعه الموت قزوين واقع در روستاي «گازرخان» به قلعه حسن صباح شهرت دارد كه به دليل همين ويژگي هاي اقليمي و آب و هوايي منطقه در اين قسمت ساخته شده است قلعه اي در دل كوه هاي الموت و بسيار شگفت انگيز كه نشان از قدرت دستان هنرمندان ايران باستان دارد. مرداني كه دل كوه ها را شكافته و با وسيله هاي ابتدايي زمان خود شگفتي و حيرت را براي قلعه الموت به ارمغان آورده اند. شكوه و جلال درون غار هر بازديدكننده اي را به تعجب انداخته و كنجكاوي جستجوگران قرن ها را براي يافتن رمز و رازهاي آن برانگيخته، اين قلعه را به دوران كيانيان نسبت مي دهند و گويي به دليل تسخير 200 ساله آن به دست قوم اسماعيليه به سركردگي حسن صباح نامش تغيير يافته و به قلعه حسن صباح يا قلعه اسماعيليه شهرت يافته است. برخي از مورخين اروپايي نيز از اين قلعه با نام «اشاشين» يعني «تروريست هاي حشيشي» ياد مي كنند. در كوهستان البرز از حوالي منجيل تا شاهرود يعني در مسافت 500 كيلومتري الموت قلعه هاي زيادي از زمان ساسانيان بر جاي مانده و به علت تسخير شدن توسط اسماعيليه نامشان تغيير يافته و به آنان نسبت داده مي شوند.
قلعه حسن صباح با اتاق هاي فراوان و مخفيگاه هاي بسيار، لشكر فداييان اسماعيليه را در خود جاي داده بود. قلعه الموت بر فراز تخته سنگي با ارتفاع دو هزار و صد متر از سطح دريا قرار دارد. تنها دروازه و يگانه راه ورود آن، در انتهاي ضلع شمال شرقي، چند متر پايين تر از پاي برج شرقي واقع شده است و داراي استحكامات فراواني است. در اين محل تونلي به موازات ضلع جنوب شرقي قلعه، در تخت سنگ حفر شده كه تقريبا 6 متر طول، بيست متر عرض و دو متر ارتفاع دارد. پس از گذشتن از اين تونل، برج جنوبي قلعه و ديوار جنوب غربي آن كه روي شيب تخته سنگ ساخته شده، نمايان مي شود. اين ديوار مشرف بر دشت وسيع گازرخان است و از دره «الموت رود» نيز قابل ديدن است.
در قسمت ضلع شرقي راهي صعب العبور وجود دارد كه به اتاق نگهباني منتهي مي شود. در داخل اين اتاق حوضي وجود دارد كه هميشه پر از آب است. حوض هاي قلعه الموت بسيارند ولي راه رسيدن به آنها دشوار است.
به دليل حوادث طبيعي و غير طبيعي، آثار به جاي مانده از اين قلعه بسيار اندك است و راه رسيدن به مخفيگاه هايش بسيار دشوار.
«حمدالله مستوفي» در بيان واژه الموت مي گويد: «آن قلعه را در اول «اله الموت» گفته اند به معناي آشيانه عقاب كه بچگان را بر او آموزش كردي. به مرور الموت شد.» حسن صباح در سال 482 ه.ق اين قلعه را تصرف كرد و بهاي آن را كه معادل هزار يا سه هزار دينار طلا بود به حاكم رانده شده آن پرداخت. حسن صباح مروج مذهب اسماعيليه در دوره سلجوقي پس از رانده شدن از دربار «ملكشاه سلجوقي» براي فراگيري بيشتر اصول مذهب اسماعيليه نزد «فاطميان» مصر رفت و پس از بازگشت قلعه الموت را به عنوان مقر خود انتخاب نمود. اين قلعه در سال 654 ه.ق به تصرف «هولاكوخان مغول» در آمد و با تصرف اين قلعه و به آتش كشيده شدن كتابخانه نفيس آن، اين قلعه از رونق افتاد و به زندان تبديل شد.