من از سلاله ی غمم، چگونه با منی تو ای نوید شادی و امید؟
من آن سقوط شبنمم، با بام خاک انزجار، چگونه با منی تو ای، همیشگی ترین بهار؟
منم سکوت پر غبار لحظه های قرن،چگونه با منی تو ای تمامی شعر و غزل؟
من گور بازارم، من چوبه ی دارم، چگونه با منی تو ای حیات خوب غم کشی؟
چگونه با منی؟
تو که صدای رود می دهی ...
چگونه با محبتت به من وجود می دهی؟
چرا به این سکوت تلخ، طعم سرود می دهی؟
چگونه با خار منی، گل اصیل اطلسی؟
چگونه پرمیدی به این، تنگ هوای قفسی؟
چگونه دست می کشی، به این تن ترک زده؟
چرا، چراغ می دمی، به این وجود یخ زده؟
چگونه ماه می شوی، در این سیاهی شبم؟
چگونه راه می روی، در این سکوت بی لبم؟
چگونه آشنا شوم، در این غریبی وجود؟
چگونه یکصدا شوم؟ صدام عمری خفته است
چگونه پا به پا شوم، شکسته پا و خسته جان؟
چگونه یک دلت شوم؟ یک دل پیر، یکی جوان
فدای مهربونی ات، چگونه با منی؟ بگو ...
چگونه سنگ این منو، به سینه می زنی؟ بگو ...
خوارم ...
خوارم، ببین در چشم خود، در آینه های روشنت،
خوارم و نابودم و دور، از هر دریچه دیدنت
فدای تو، فدای تو، من که به تو نمی رسم
تو خود قبیله ی منی، من اما بی همنفسم
به چه امید بی خودی، به پای من نشسته ای؟
از این دروغ، چه دیده ای؟ در به حقیقت بسته ای
من سایه ی هر ماتمم، من از خودم هم کمترم!
تو نور هر طراوتی، همیشه بی نهایتی
چگونه با منی؟ بگو، بگو همیشه ماندگار،
کی فصل پاییز می رسد به فصل سبز نوبهار!؟
چگونه با منی؟ بگو، بگو تمام عادتم،
می دونم عاشقی کمه! من خالی از لیاقتم
چگونه با منی؟ بگو، بگو فدای بودنت،
خوارم و نابودم و دور، از هر دریچه دیدنت...

گفتم به چه عشقی تو، دل بستی به این تنها؟
گفتا که منو داری، تا وقتی که هست دنیا
گفتم که تو دنیایی، باشی همه دنیا هست
گفتا همه دنیایم، با تو می شود زیبا
گفتم که تو زیبایی، من زشت و بد اندیشم
گفتا بهترین هستی، یارا تو به چشم ما... ادامه دارد

 من چیستم؟

لبخند پر ملامت پاییزی غروب در جستجوی شب

که یک شبنم فتاده به چنگ شب حیات ، گمنام و بی نشان

در آرزوی سر زدن آفتاب مرگ

سرزنش نيست بر آن دشمن اگر خوارم كرد

آخر اين دوست چرا از همه بيزارم كرد؟!

هر كه چشمان مرا ديد دلش را بخشيد

او مرا ديد و سپس ميل به آزارم كرد

بر لبان همه عالم شده نامم جاري

جز لب دوست كه هر ثانيه انكارم كرد

گفتمش رسم وفا نيست كه بی دوست روی

خنده اي كرد و سپس توبه ز ديدارم كرد!

وقتي از هجر رخش خسته و بيمار شدم

نه مرا ديد و نه پرسيد ونه تيمارم كرد

بوده ام گنج عيان كنج نهانخانه ي جان

او مرا يافت ولي كنج دگر چالم كرد

در ميان همه آمال ِ من او پيدا بود

او نظر دوخت و از جمله ي اسرارم كرد

همه پرسند كه اين سوز ِِ نهان تو ز چيست

دشمن ِ دوست ندانند چه در كارم كرد!

چه امید بندم در این زندگانی

که در نا امیدی سر آمد جوانی

سرآمد جوانی و ما را نیامد

پیام وفایی از این زندگانی

تنها داروئی که 2 خاصیت داره چشم های قشنگ توست
 
 که هم آرومم میکنه هم داغون !

خود را به که بسپارم وقتی که دلم تنگ است پیدا نکنم همدل .دلها همه از سنگ است گویا که در این وادی از عشق نشانی نیست. گر هست یکی عاشق آلوده به صد رنگ است!

عمر من غارت شد ، و غارتگر من دور شد ، من صبوری کردم و غارتگرم مغرور شد ...

خاک شد هرکه بر این خاک زیست ٬ خاک چه داند که در این خاک کیست
 
 سرانجام که باید در خاک رفت ٬ خوشا آنکه پاک آمد و پاک رفت !

آرزوهایی رنگ باخته...

تفکر پوچ از یک عشق

همه و همه در کنج خاطرم غرق شده اند

دیگه اون دخترک شاد نخواهم بود

دیگه غرق حس نخواهم بود...

زمانه عوض شده...

گوی زمانه عوض شده به جای لیلی مجنون ناز می کند

هر شب خدا را صدا میزنم اما از من یاد نمیکند

خدایا هر شب تو را یاد میکنم شبی هم جوابم ده

از این شهر پر آشوب غم نجاتم ده

از این عشق بی فرجام

عشق این زندگی در عین سادگی

از قلب مردمی که پر شده ز تیرگی

نجاتم ده نجاتم ده

مرا به شهری بر که در آن مجنون به عهد خود وفا دارد

به یاد لیلی گاهی هست...

نه این که قلبی پر از جور و جفا دارد...

 ... ... ... ...

روزگاریست
همه عرض بدن میخواهند
همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند

دیو هستند ولی مثل پری می پوشند
گرگ هایی که لباس پدری می پوشند

آنچه دیدند به مقیاس نظرمی سنجند
عشق ها را همه با دور کمر می سنجند

خوب طبیعیست که یکروزه به پایان برسد
عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد

گناه من شايد اين بود که تمام رؤياهايم را
از کوچه‌هاي زندگي گرفتم
و به آغوش مردي سپردم که ماندني نبود
هر چند آغاز راه را دشوار ديدم
اما دل سپردم و رها شدم
در قلبي که تنها زمزمه‌اش نتوانستن بود
دلم به حال دلتنگيهايش سوخت
شکسته‌هاي دلش را بند زدم
و نگاهش کردم
آري گناه من شايد
دل باختن به آن نگاه بود
و قدم زدن با مردي که
عشق را شايسته‌ي تلاش و خواستن نمي‌دانست
تا اينکه يک روز رفتن را بهانه کرد...

کدامين چشم عاشق خواهـــد آمد
بــــراي غصــــــــــه هاي تو ببـــارد ؟
و دستــــي که بروي زخم قلبـــــــت
به رسم عاشقـــي ، مرهـــم گذارد

در زمین عشقی نیست که زمینت نزند...دنیا آسمان را دریاب!!!

شرمنده ام حتی دیگه پیش خدا امروز مثل همه پنجشنبه زیارت عاشورا می خواندم و تو در خیالم بودی... یک لحظه دلم برای خودم سوخت و اشکم جاری شد می خواستم سخن خدا را با دلم بخوانم نه با زبانم!!! اما انگار سینه ام جز یاد تو جایی نداشت...فقط دعا می کنم همانطور که احساس می کنم فکر کنم، دعا می کنم همانطور که فکر می کنم بنویسم، و دعا می کنم همانطور که می نویسم تو بفهمی...

خـــدایا :

میخواهم برایم بگویی چرا خوابِ شبهای دلتنگیم تعبیر نمی شود؟

چرا هفت فصل عاشقی بهار ندارد ؟

چرا دیگر استجابت دعاهایم تمام شده ؟

میخواهم بدانم ! زمانه که مرا به بازی گرفته به بهشت میرود یا جهنم ؟

هر روز صبح چشم که باز می کنم با خودم می گویم امروز از دلم بیرونت می کنم، اما آنچنان نامت را آنجا  هک کرده ای که پاک شدنی نیست مدتهاست که وقتی به یادت می افتم در آب یادت وضو می گیرم و نماز حضور برایت می خوانم آن قدر که برای من مقدسی...

آه من دیوانه ام دیوانه ام

جز تو از خلق جهان بیگانه ام

" دوســـــــــتــــــــــــــــــت دارم "

تو می خواهی مرا باز می ترسم نمی دانم چرا؟

از او که رفته نبايد رنجشي به دل گرفت آنکه دوستش داريم همه گونه حقي بر ما دارد حتي حق آنکه ديگر دوستمان نداشته باشد نمي توان از او رنجشي به دل گرفت بلکه بايد تنها از خود رنجيد که چرا بايد آنقدر شايسته ي محبت نباشيم که دوست ما را ترک کند ... و اين خود دردي کشنده است ...

دلم تنگ است اين شبها يقين دارم كه مي داني

صداي غربت من را ز احساسم تو مي خواني

شدم از درد و تنهايي گلي پژمرده و غمگين

ببار اي ابر پاييزي كه دردم را تو مي داني

ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم

چرا اي مركب عشقم چنين آهسته مي راني

 تپش هاي دل خستم چه بي تاب و هراسانند

به من آخر بگو اي دل چرا امشب پريشاني

دلم درياي خون است و پر از امواج بي ساحل

درون سينه ام آري تو آن موج هراساني

هماره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن

چه فرقي مي كند اما تو كه اين را نمي داني...

شبيه برگ پاييزي ، پس از تو قسمت بادم خداحافظ ، ولي هرگز نخواهي رفت از يادم خداحافظ ، و اين يعني در اندوه تو مي ميرم در اين تنهايي مطلق ، که مي بندد به زنجيرم و بي تو لحظه اي حتي دلم طاقت نمي آرد و برف نا اميدي بر سرم يکريز مي بارد چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگي هايم ؟ چگونه مي روي با اينکه مي داني چه تنهايم ؟ خداحافظ ، تو اي همپاي شب هاي غزل خواني خداحافظ ، به پايان آمد اين ديدار پنهاني خداحافظ ، بدون تو گمان کردي که مي مانم خداحافظ ، بدون من يقين دارم که مي ماني !!!

و چه سخته آدم دوباره به ديواري تکيه بده که 1بار آوارش روش ريخته...

بنگر چگونه دست تکان می‌دهم گویی مرا برای وداع آفریده‌اند ...

وقتي که ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم وقتي که ديگر رفت به انتظار آمدنش نشستم وقتي ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم وقتي او تمام شد من آغاز شدم و چه سخت است تنها متولد شدن مثل تنها زندگي کردن مثل تنها مردن...

بازي روزگار را نمي فهمم

من تو را دوست دارم

وتو ديگري را

و ديگري مرا

...

و همه ما تنهاييم...

(دكتر شريعتي)

ای رفته زدل رفته زبر رفته زخاطر

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم

بر من منگر زآنکه به جز تلخی اندوه

در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم

ای رفته زدل  راست بگو بهر چه امشب

با خاطره ها آمده ای باز به سویم؟

گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه

من او نیم او مرده و من سایه اویم

من او نیم آخر دل من سرد و سیاه است

او در دل سودا زده از عشق شرری داشت

او در همه جا با همه کس در همه احوال

سودای تو را ای بت بی مهر به سر داشت

من او نیم این دیده ی من گنگ و خموش است

در دیده ی او آن همه گفتار نهان بود

وآن عشق غم آلوددر آن نرگس شبرنگ

مرموزتر از تیرگی شامگهان بود

من او نیم آری لب من این لب بیرنگ

دیریست که با خنده ایی از عشق تو نشکفت

اما به لب او همه دم خنده ی جان بخش

مهتاب صفت بر گل شبنم زده می خفت

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم

آن کس که تو می خواهیش از من به خدا مرد

او در تن من بود و ندانم که به ناگه

چون دید و چه ها کرد و کجا رفت و چرا مرد؟

من گور ویم گور ویم بر تن گرمش

افسردگی و سردی کافور نهادم

او مرده و در سینه من این دل بی مهر

سنگیست که من بر سر آن گور نهادم....