در زمین عشقی نیست که زمینت نزند...دنیا آسمان را دریاب!!!

شرمنده ام حتی دیگه پیش خدا امروز مثل همه پنجشنبه زیارت عاشورا می خواندم و تو در خیالم بودی... یک لحظه دلم برای خودم سوخت و اشکم جاری شد می خواستم سخن خدا را با دلم بخوانم نه با زبانم!!! اما انگار سینه ام جز یاد تو جایی نداشت...فقط دعا می کنم همانطور که احساس می کنم فکر کنم، دعا می کنم همانطور که فکر می کنم بنویسم، و دعا می کنم همانطور که می نویسم تو بفهمی...

خـــدایا :

میخواهم برایم بگویی چرا خوابِ شبهای دلتنگیم تعبیر نمی شود؟

چرا هفت فصل عاشقی بهار ندارد ؟

چرا دیگر استجابت دعاهایم تمام شده ؟

میخواهم بدانم ! زمانه که مرا به بازی گرفته به بهشت میرود یا جهنم ؟

هر روز صبح چشم که باز می کنم با خودم می گویم امروز از دلم بیرونت می کنم، اما آنچنان نامت را آنجا  هک کرده ای که پاک شدنی نیست مدتهاست که وقتی به یادت می افتم در آب یادت وضو می گیرم و نماز حضور برایت می خوانم آن قدر که برای من مقدسی...

آه من دیوانه ام دیوانه ام

جز تو از خلق جهان بیگانه ام

" دوســـــــــتــــــــــــــــــت دارم "

تو می خواهی مرا باز می ترسم نمی دانم چرا؟

"مثل یک بوسه پرپر"


شب به شب رسیده از تو

از تو و چشم سیاهت

توی رویای دل من

نقش اون صورت ماهت

...

میشه با چشمای مستت

به تن ندیده ها زد

میشه تو هجوم وحشت

عشق ما هم بکشه قد

...

فرصت دوباره بودن

شده کابوس شب من

واسه بیداری ما بود

این همه تاب و تب من

...

گرمی دقایقی تو

تو زمستون دلامون

گل واژه شده پرپر

رو لبای بی صدامون

...

به من از آتش عشقت

برسان تو یک شراری

دل و از غصه رها کن

که بر او رفته غباری

...

توی پاییز دلامون

میشه از زردی گذر کرد

با دلی سبز و بهاری

از غم دنیا حذر کرد

...

حالا تو ابری چشمام

پر بارون نگاتم

مثل یک بوسه پرپر

روی داغ اون لباتم

...

شب به انتها رسیده

تو هوای خونه من

لحظه هایی همه با تو

عطر یاس و پونه من........

                                                                               شعر از دوست بزرگوار مهدي دشتي

از او که رفته نبايد رنجشي به دل گرفت آنکه دوستش داريم همه گونه حقي بر ما دارد حتي حق آنکه ديگر دوستمان نداشته باشد نمي توان از او رنجشي به دل گرفت بلکه بايد تنها از خود رنجيد که چرا بايد آنقدر شايسته ي محبت نباشيم که دوست ما را ترک کند ... و اين خود دردي کشنده است ...

دلم تنگ است اين شبها يقين دارم كه مي داني

صداي غربت من را ز احساسم تو مي خواني

شدم از درد و تنهايي گلي پژمرده و غمگين

ببار اي ابر پاييزي كه دردم را تو مي داني

ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم

چرا اي مركب عشقم چنين آهسته مي راني

 تپش هاي دل خستم چه بي تاب و هراسانند

به من آخر بگو اي دل چرا امشب پريشاني

دلم درياي خون است و پر از امواج بي ساحل

درون سينه ام آري تو آن موج هراساني

هماره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن

چه فرقي مي كند اما تو كه اين را نمي داني...

شبيه برگ پاييزي ، پس از تو قسمت بادم خداحافظ ، ولي هرگز نخواهي رفت از يادم خداحافظ ، و اين يعني در اندوه تو مي ميرم در اين تنهايي مطلق ، که مي بندد به زنجيرم و بي تو لحظه اي حتي دلم طاقت نمي آرد و برف نا اميدي بر سرم يکريز مي بارد چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگي هايم ؟ چگونه مي روي با اينکه مي داني چه تنهايم ؟ خداحافظ ، تو اي همپاي شب هاي غزل خواني خداحافظ ، به پايان آمد اين ديدار پنهاني خداحافظ ، بدون تو گمان کردي که مي مانم خداحافظ ، بدون من يقين دارم که مي ماني !!!

و چه سخته آدم دوباره به ديواري تکيه بده که 1بار آوارش روش ريخته...

بنگر چگونه دست تکان می‌دهم گویی مرا برای وداع آفریده‌اند ...

وقتي که ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم وقتي که ديگر رفت به انتظار آمدنش نشستم وقتي ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم وقتي او تمام شد من آغاز شدم و چه سخت است تنها متولد شدن مثل تنها زندگي کردن مثل تنها مردن...

بازي روزگار را نمي فهمم

من تو را دوست دارم

وتو ديگري را

و ديگري مرا

...

و همه ما تنهاييم...

(دكتر شريعتي)

ای رفته زدل رفته زبر رفته زخاطر

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم

بر من منگر زآنکه به جز تلخی اندوه

در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم

ای رفته زدل  راست بگو بهر چه امشب

با خاطره ها آمده ای باز به سویم؟

گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه

من او نیم او مرده و من سایه اویم

من او نیم آخر دل من سرد و سیاه است

او در دل سودا زده از عشق شرری داشت

او در همه جا با همه کس در همه احوال

سودای تو را ای بت بی مهر به سر داشت

من او نیم این دیده ی من گنگ و خموش است

در دیده ی او آن همه گفتار نهان بود

وآن عشق غم آلوددر آن نرگس شبرنگ

مرموزتر از تیرگی شامگهان بود

من او نیم آری لب من این لب بیرنگ

دیریست که با خنده ایی از عشق تو نشکفت

اما به لب او همه دم خنده ی جان بخش

مهتاب صفت بر گل شبنم زده می خفت

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم

آن کس که تو می خواهیش از من به خدا مرد

او در تن من بود و ندانم که به ناگه

چون دید و چه ها کرد و کجا رفت و چرا مرد؟

من گور ویم گور ویم بر تن گرمش

افسردگی و سردی کافور نهادم

او مرده و در سینه من این دل بی مهر

سنگیست که من بر سر آن گور نهادم....

هر چقدر هم شکیبا باشم یه وقتایی دلم گریه می خواد مثل امروز...این وسط نمی دونم این سردرد لعنتی کی ولم میکنه!؟ انگار قصد داره تا ته دنیا باهام باشه! از وقتی یادم میاد بامن بوده.عجب وفاداریه! توی ای دنیا اگه یکی بهم وفا کرده باشه اونم همین میگرن لعنتیه....!

دلم گرفته، ای دوست !            هوای گریه با من

گر از قفس گریزم                     کجا روم، کجا، من؟

کجا روم؟ که راهی                   به گلشنی ندانم

که دیده برگشودم                     به کنج تنگنا، من

نه بسته ام به کس دل              نه بسته دل به من کس

چو تخته پاره بر موج                  رها، رها، رها ، من

ز من هر آن که او دور                چو دل به سینه نزدیک

به من هر آن که نزدیک               ازو جدا، جدا، من !

نه چشم دل به سویی               نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی                      به یاد آشنا، من

ز بودنم چه افزود؟                     نبودنم چه کاهد؟

که گویدم به پاسخ                     که زنده ام چرا من؟

ستاره ها نهفتم                        در آسمان ابری

دلم گرفته ، ای دوست!              هوای گریه با من

محبوب من از من مخواه كه ترا ببينم